تنهاييم عالمي داره..به خصوص وقتي که همه دورتن اما باز تو تنهايي...

چقد جالبه که ما آدما از همه کسايي که درو و برمونن

چشم اميدمون فقط به چند نفر يا شايدم يه نفره...

چند نفر(يا نفري)که بودنشون واسه ما مثل داشتن همه دنياست

و نبودنشون پايان زندگي و همه آرزوها...

با اين وضع واقعا تنهايي يعني چي؟؟

به چي ميگن تنهايي و به کي ميگن تنها؟؟؟

ما که هيچ کدوم تنها نيستيم و هميشه اطرافمون شلوغه

اما هميشه تو دلمون تنهاييم...

توي درونمون دنبال کي و چي هستيم

که با وجود حضور خيلي ها باز احساس تنهايي ميکنيم؟؟

اين احساي گنگ تنها بودن از کجا مياد؟