هیچ یادت هست؟ که زمین را عطش وحشی سوخت.

برگ ها پژمردند.تشنگی با جگر خاک چه کرد.

در بنفشه زار چشم تو

من زبهترین بهشت ها گذشته ام

من به بهترین بهارها رسیده ام

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من

لحظه های هستی من از تو پر شده...

به نام او که به گریه هایم نمی خندد...

خیلی وقته که واسم نامه ندادی

نه نگاهی نه پیامی و نه یادی

خیلی وقته که واسم غزل نگفتی

واسه مشکلام یه راه حل نگفتی

خیلی وقته گله و فاصله هامون

خیلی سر رفته مث حوصله هامون

خیلی وقته امضاهای رنگارنگت

نمی شینه پای نامه قشنگت

خیلی وقته دیگه چشمک ستاره

شبا دوریمو به یادت نمیاره

خیلی وقته ننوشتی خم طاقا

ننوشتی بوی تو داره اتاقا

خیلی وقته که نکردی هیچ سوالی

که ببینی دل من پره یا خالی

خیلی وقته ننوشتی گل پونه

غم نخور دنیا که اینجور نمی مونه

خیلی وقته که ازت خبر ندارم

خیلی وقته رو دلت اثر ندارم

خیلی وقته پیش چشم تو بدم من

ببینم مگه بهت حرفی زدم من؟

خیلی وقته نه پیامی نه تماسی

شدی عاشق و مجازه بی حواسی

واست امشب فال مولانا گرفتم

می دونم نمی گیرن اما گرفتم

در اومد قصه نی درد جدایی

منو کاش ببخشی اما بی وفایی

خیلی وقته بارون اینجاها شدیده

بی وفا نشو آخه از تو بعیده

خیلی وقته اینجا قحطی نسیمه

اما طوفان دلم مثل قدیمه

خیلی وقته ننوشتی توی نامه

دوس دارم عاشقیتو بدی ادامه

ننوشتی واسه من سلام بهونه

ببینم آخر کی می ره کی می مونه

خیلی وقته با مداد خیلی قرمز

ننوشتی سطر آخر بی تو هرگز

خیلی وقته اسممو صدا نکردی

خیلی وقته منم از دست تو خستم

چمدون دل دیوونمو بستم

خیلی وقته که منم نامه ندادم

خیلی وقته که تو هم رفتی ز یادم

خیلی وقته رسیدم به این حقیقت

اونجا انگار عوض شده سلیقت

راستشو بخوای دلم واسه خودم سوخت

که یه عمره چشمای خسته شو به در دوخت

گفتم اینها رو واسه تو بنویسم

با دل شکسته ،با چشمای خیسم

دیگه گفتن از تو شد واسم غدغن

اما خوب شد که تو هم شدی مث من .

اما
من به اين مي انديشم که ميتوانم
آري من مي توانم...
من روزي اين حصارها را خواهم دريد .....
آنوقت خواهند ديد من پرواز مي کنم به سوي هر آنچه سالها خواسته ام.....

                                       هیچ گاه به من پشت نمیکردی

          اگر می دانستی در خلوت شبا نه ام به طنین قدم هایت گوش می سپارم

                      تا آخرین ستاره در دامان سپیده به خواب رود

                                            هرگز نمی رفتی...