....

من خودم خوش باورم گولم مزن

...

من نمیگویم مرا غمخوار باش

...

...

ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته

از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته

یک سینه غزق مستی دارد هوای باران

از این خراب رسوا امشب دلم گرفته

امشب خیال دارم تا صبح گریه کنم

شرمنده ام خدایا امشب دلم گرفته

خون دل شکسته بر دیدگان تشنه

باید شود هویدا امشب دلم گرفته

ساقی عجب صفایی دارد پیاله ی تو

پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته

گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

فردا به چشم اما امشب دلم گرفته...

تو يه مسافر بودی .... يه مسافر خسته دنبال يه خلوت امن ....

دل منم يه خلوت امن بود چشم به راه يه مسافر...

تو اين خلوت امن لونه کردی ..گرم شدی .. آروم شدی و بدون اينکه بفهمی ،

بودنت برام عادت شده دور و دور تر شدی ...

تو روزای که آغوشم نيازمند حرم نفس هات بود و دلم چشم انتظار مرحم دستات ...

نه از گرمی نفس هات خبری شد و نه از مرحم دستات ..

حالا يه پيله خاکستری دور خودم و تنهايی هام کشيدم

و دارم آروم آروم تو انزوای محض فراموش ميشم ..

اين پيله رو دوست دارم .. چون ميدونم

ديگه هيچ مسافری سراغ يه پيله خاکستری نمی ياد

فراموشم نخواهی کرد می دانم

 کسی همچون مرا هرگز نخواهی يافتمی دانم

 کسی را که تو را تنها برای آنچه بودی دوستت می داشت

کسی را که تو را بی قيد و قانون دوستت ميداشت 

  و
                می دانم  که آهنگِ طپش های دلم را  در دلی ديگر

   نه... هرگز! در دلی ديگر... نخواهی يافت! 

دلمان خوش است که می نويسيم و ديگران می خوانند

و عده ای می گويند , آه چه زيبا و بعضی اشک می ريزند

 و بعضی می خندند دلمان خوش است به لذت های کوتاه

به دروغ هايی که از راست بودن قشنگ ترند به اينکه

 کسی برايمان دل بسوزاند يا کسی عاشقمان شود با

 شاخه گلی دل می بنديم و با جمله ای دل می کنيم

 دلمان خوش است به شب های دو نفری و نفس های

 نزديک دلمان خوش می شود به برآوردن خواهشی و

 چشيدن لذتی و وقتی چيزی مطابق ميل ما نبود چقدر

 راحت لگد می زنيم و چه ساده می شکنيم همه چيز را

 

هرگز دستي را نگير وقتي قصد شكستن قلبش رو داری

 

هرگزنگو براي هميشه وقتي مي دوني جدا ميشي

 

هرگزنگودوست داري اگر حقيقتا به ان اهميت نميدي

 

درباره احساساتت سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد

 

هرگزبه چشماني نگاه نكن وقتي قصد دروغ گفتن داري

 

هرگز سلامي نده وقتي مي دوني خداحافظي در پيشه

 

به كسي نگو تنها اوست وقتي در فكرت به ديگري فكر ميكني

 

قلبي را قفل نكن وقتي كليدش رو نداري

 

و كسي رو كه دوست داري به اين آسوني ها از دست نده .شايد

 

هيچ وقت كسي رو به اون اندازه دوست نداشته باشي

 

كسي  هم كه دوستت داره  به اين آسوني ها از دست نده .شايد

 

هيچ كسي به  اندازه اون دوستت نداشته باشه

تنهاييم عالمي داره..به خصوص وقتي که همه دورتن اما باز تو تنهايي...

چقد جالبه که ما آدما از همه کسايي که درو و برمونن

چشم اميدمون فقط به چند نفر يا شايدم يه نفره...

چند نفر(يا نفري)که بودنشون واسه ما مثل داشتن همه دنياست

و نبودنشون پايان زندگي و همه آرزوها...

با اين وضع واقعا تنهايي يعني چي؟؟

به چي ميگن تنهايي و به کي ميگن تنها؟؟؟

ما که هيچ کدوم تنها نيستيم و هميشه اطرافمون شلوغه

اما هميشه تو دلمون تنهاييم...

توي درونمون دنبال کي و چي هستيم

که با وجود حضور خيلي ها باز احساس تنهايي ميکنيم؟؟

اين احساي گنگ تنها بودن از کجا مياد؟

دنيا تف کن مرا شبيه هسته ي تلخ بادام  تف کن مرا به سمت دور ترين سياه چاله ها

آخر تو نمي داني

چقدر درد دارد وقتي بفهمي هيچکس انتظار برگشتنت را نمي کشد